Een nieuwe ronde voor...de kinderstoel

Annemarie (dat is degene met wie ik getrouwd ben), heeft na een urenlange zoektocht op marktplaats een kinderstoel gekocht. Zo’n dure die minstens een heel kinderleven meegaat. Waar je ook heel veel voor het merk betaalt als je hem nieuw koopt. Nu is ze eindeloos bezig om hem te schuren en te verven. Ik stond er eerst wat sceptisch tegenover. Wat een gedoe en inspanning. Zet gewoon dat oude ding neer. Maar ze krijgt gelijk (dat gebeurt vaker). Hij wordt echt prachtig. Elke dag is ze er wel even mee bezig. Beetje schuren, beetje verven en maar laten drogen. Morgen weer een stukje verder. Nog een paar dagen en onze woonkamer is weer wat fraaier geworden.  En de stoel krijgt een nieuwe ronde.

Ik zie er iets van God in. Soms loopt je leven niet goed. Je baalt van jezelf, van wat je gedaan hebt of wat je overkomen is. Het liefst zou je overnieuw beginnen. Dat is precies wat God met je kan doen. Hij laat het oude voorbij gaan en nooit meer terugkomen. Elke dag is Hij met je bezig. Eindeloos schuurt Hij aan je en verft je. Morgen weer een stukje verder. Nog een tijdje en Gods wereld is door jouw aanwezigheid weer wat fraaier geworden. En jij krijgt een nieuwe ronde.

 

Het fotoboek van God

Deze week was het weer zo ver. Het was tijd om foto's in te plakken. Niet dat ik ze nog met een rolletje maak. Maar een paar keer per jaar laat ik toch maar een stapel foto's afdrukken. Ik ben altijd bang dat al die foto's verdwijnen als er weer eens een apparaat kapot gaat of omdat ik die bestanden niet meer kan openen. Elk kind zijn eigen album. Niet teveel foto's natuurlijk, want dan kijk je er nooit meer naar. En als een kind van de basisschool afgaat, dan stop ik er mee. Dan moeten ze het zelf maar bijhouden, als ze dat leuk vinden.

En dan, als alles weer is bijgewerkt, bladeren in die boeken. Niet vooraf natuurlijk. Want dan kom je er niet meer aan toe om aan de slag te gaan. ‘O, wat was hij toen nog klein,’ ‘Wat een schatje was het toen al.’ Of  ‘o ja, die vakantie toen. Wat was dat fijn.’ Het gaat samen met melancholie: het bekijken van dingen die voorbij zijn. En het is een moment van geluk. Wat was en is het leven mooi. Het zijn geen fotoboeken, maar levensboeken.

In de bijbel gaat het over het boek van het leven van God. Ik denk dat het een soort fotoalbum is, waar God soms door bladert. Hij ziet hoe de mensen zijn. Maar alleen gaat het bij God zonder melancholie. Want Hij weet dat wie in zijn boek staat altijd blijft leven. Dat fotoboek van God is een echt levensboek.

Mensen zijn als een mobiel

Deze week ging mijn mobiel kapot. Ik kon hem met geen mogelijkheid meer aan de praat krijgen. Vervelend, maar ik was er ook 

blij mee. Het was een apparaat van het Apple geloof en ik heb er helemaal niets mee. Veel te ingewikkeld en je moet alles doen met hun apps. Dus ik was blij dat er een goede reden was om over te stappen naar een ander merk. Er viel wat te verkopen, dus via internet had ik binnen twee dagen een nieuwe in huis (valt altijd op dat bedrijven veel sneller zijn om iets te verkopen dan om garantie en service te bieden).

Ook deze telefoon is natuurlijk veel te ingewikkeld. Ik hoef eigenlijk alleen te bellen, te appen, mail te bekijken en internet op. De rest is niet zo boeiend. Dat gebruik ik niet.  Eigenlijk doe ik maar vier dingen echt met mijn telefoon. En verder? Ach, ik pruts wat aan en vind wel uit hoe het werkt. Uiteindelijk draait het om een ding: communicatie.

Zo’n telefoon lijkt wel een beetje op een mens. Die zijn ook vaak zo ingewikkeld. Je moet hiermee rekening houden, daaraan denken. Soms zou het prettig zijn als er een gebruiksaanwijzing bijgeleverd was. Nu moet je aanprutsen om te zien hoe een ander werkt. Vanuit God gezien zijn de mensen heel eenvoudig: gemaakt voor vier dingen: bedacht om God lief te hebben en door God geliefd te worden. En gemaakt om van andere mensen te houden en om door hen geliefd te worden.  Uiteindelijk draait het om een ding: liefde.

Ik drink te weinig

Ik drink geregeld te weinig water. Vaak ontdek ik aan het einde van de dag dat ik een enorm vochttekort heb. Dan drink ik nog een glas water weg. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Mijn lichaam heeft veel meer vocht nodig om de dag door te komen. Het is ook erg ongezond om zo weinig te drinken. Je kunt er nierstenen van krijgen (heb ik al een keer gehad en dat is geen pretje), afvalstoffen hopen zich op  (zal bij mij ook zo zijn) en je wordt er sloom van (dat gebeurt mij wel geregeld).  Ik ben te lui om naar de kraan te lopen en te drinken en ik heb een hekel aan die gewone flesjes die je telkens moet bijvullen. Na twee dagen zitten die vol bacteriën. En bronwater weiger ik te drinken. Dat is bedacht door mensen die rijk willen worden.

 
De oplossing? De Dopper. Ik kreeg er een voor Vaderdag, met de boodschap dat ik elke dag 4 flesjes moet leegdrinken. Het grote voordeel is dat je hem zo uit elkaar kan schroeven in het handigste huishoudapparaat, de afwasmachine kan doen. En het werkt tot nu toe. Ik drink elke dag 2 liter water. Vanaf nu ben ik vast erg vitaal.

Water doet me denken aan de Geest van God. Ik moet genoeg van de Geest van God tot me nemen. Dat kan op veel manieren. Maar het makkelijkste is om het geregeld te doen. Dan leef ik niet zonder God en merk ik niet dat ik aan het eind van de dag een groot Godtekort heb.

Het is zomertijd. Daarom is dit voorlopig de laatste blog. Tot september.

Gelukkig maken die telefoontjes niet zo'n herrie meer

Dertien jaar geleden werd onze oudste dochter geboren. Toen ze ongeveer een jaar oud was begon ze te spelen met speelgoed telefoontjes en ander materiaal waarin een batterijtje zat. Het meest opvallende was de enorme herrie die al die dingen maakte. Alsof fabrikanten hun best hadden gedaan om iets te maken wat hele veel lawaai kon maken. Ik heb heel wat batterijtjes verwijderd en daarna tegen mijn dochter gezegd: ‘he, wat vervelend, hij is kapot denk ik. Nee, dat kan ik niet maken.’

Onze jongste is nu een jaar. Ook hij heeft heel wat speelgoed dat geluid kan maken. Maar wat een verschil met dertien jaar geleden. Op de meeste apparaten zitten een klein volumeknopje waarmee je ze zachter en harder kan zetten. En zelfs het hardste geluid schettert niet dwars door de kamer. Het zou natuurlijk kunnen dat mijn oren achteruit zijn gegaan, maar ik denk dat de fabrikanten hun product hebben aangepast.

Hoe zou het voor God zijn geweest toen hij de wereld had gemaakt? De saaie doodsheid was voorbij. Overal waren dierengeluiden, gelach van mensen en het ruisen van de wind door de bomen te horen. Zou God wel eens gedacht hebben: ‘ik wou dat het geluid wat zachter gezet kon worden?’ Ik denk dat hij God is en daarom alleen maar geniet van alles wat leeft, beweegt en geluid maakt. Nooit zal hij zomaar de batterijen eruit halen. Hij is God.

Ik ben een tomaat

Al jaren probeer ik cherry tomaatjes te kweken. Ik begin meestal in februari met het zaaien van de plantjes. Dat doe ik in huis, achter glas. Binnen een paar dagen zijn de zaadjes ontkiemt en ontstaan er planten. Half mei (officieel na de ijsheiligen) gaan de planten naar buiten. Meestal komen ze in potten terecht. Ik zet ze lekker diep, want tomaten gaan dan extra wortels maken. Daardoor groeien ze harder en maken ze meer tomaatjes. Na nog een paar maanden van opbinden, dieven (de extra aangroei waar de bladeren aan de steel zitten weghalen) en het weghalen van het teveel aan bloemen, zijn daar de eerste tomaatjes. Met geen gekochte tomaat te vergelijken. Die groeien in kassen en krijgen op een andere manier zonlicht. Deze hebben lang in de volle zon gestaan en daardoor zijn ze heerlijk zoet geworden.

God is de zon van ons leven. Wij moeten zorgen dat we in zijn aanwezigheid zijn. Niet even, want dan lijken we op tomaten uit de kas. Best lekker, maar niet die diepe, warme smaak van gerijpt in de zon. We moeten Gods aanwezigheid voortdurend zoeken. Hij is de zon van ons leven. Een van de manieren waarop wij dat kunnen doen is door ons leven zo in te vullen als God het bedoelt heeft. De bijbel zegt letterlijk dat dat te maken heeft met zoetheid. ‘Hoe zoet zijn uw woorden voor mijn gehemelte, zoeter dan honing (of tomaat) voor mijn mond’.

En toen was hij er

Al wekenlang is het net niet echt zomerweer. Dan weer een beetje nat, dan weer een waterig zonnetje. Niet dat het met bakken uit de lucht kwam, maar het was van dat net niks weer. Terwijl het ondertussen al juni is en je hoopt dat je kinderen alle dagen met hun korte broek naar school kunnen en hele weken lang geen jas hoeven aan te trekken (en ook niet uit te gooien in de gang waar iedereen er over struikelt.). Die zon geeft mij altijd zin in het leven. Lastige dingen lijken weg te branden, want de zon schijnt. Het leven lacht me toe. En toen was hij er. Vanaf vanmorgen vroeg scheen hij al heerlijk.
Niet voor niets wordt de zon verbonden met God. Soms lijkt het ver weg en niet te schijnen over je leven. Dan is het lastig om hem echt te voelen en te ervaren. Het leven is grauw, de problemen stapelen zich op en de dagen rijgen zich aaneen. Wekenlang is het niet echt leuk leven. Maar dan plotseling weet je het weer zeker. God bestaat, Hij houdt van me. Lastige dingen lijken weg te branden, want God  schijnt. Het leven lacht me toe. En toen was hij er. Zie ik de zon, dan voel ik iets van God.