Volhouden is best moeilijk

Met enige regelmaat probeer ik hard te lopen. Tenminste, dat is het streven. Maar geregeld loop ik voorbij mijn loopschoenen die me beschuldigend aankijken: ‘waarom trek je ons niet zo vaak meer aan?’ Elke keer na zo’n pauze uit luiigheid valt het weer tegen hoe het met mijn conditie is gesteld. Ik moet weer flink trainen om terug te komen op het niveau dat ik voor die tijd had. Afgelopen week liep ik mijn lievelingsrondje, maar moest halverwege stoppen, omdat ik niet meer verder kon. Het beste werkt voor mij dat ik ergens naar toe werk. Als ik weet dat ik over een paar weken meeloop met een run, dan lukt het me wel. De eindstreep van de wedstrijd laat me enthousiast oefenen en groeien.

Bij geloven is het net zo. Daar heb je een conditie voor nodig. Die krijg je op veel verschillende manieren, maar alle methodes komen erop neer dat er tijd en energie in gestoken wordt. Als je dat niet doet, dan holt je geloof zomaar achteruit. Of je constateert dat je het helemaal kwijt bent. Volhouden is best moeilijk. Het beste is het om te bedenken wat de eindstreep is. Dat is het grote geluk dat je helemaal vol bent van de vreugde die God geeft. De eindstreep van de wedstrijd laat me enthousiast oefenen en groeien.

Mijn kastanjeboom gaat uitlopen

Jaren geleden nam ik een kastanje mee uit het bos en stopte die in de grond. Na de winter kwam hij al snel op en groeide hard. Uit die bol van het bos groeide langzaam een boompje. Om hem bij een verhuizing mee te kunnen nemen stopte ik alles in een grote pot en zette hem in het nieuwe huis voor de deur. Gelukkig voor ons, maar helaas voor de jonge kastanje, was die zomer erg droog. Tijdens onze vakantie droogde hij uit. Weg kastanje. Toch liet ik hem nog een winter staan (uit luiheid) en het wonder gebeurde. Er kwam een nieuwe loot aan. Nu zijn we twee jaar verder in het voorjaar en staat de boom op het punt uit te lopen. Bij kastanjes is dat heel mooi. Ze schieten in een paar dagen in het voorjaar de lucht in. Dat is de groei van dat jaar.

In mijn kastanjeboom zie ik terug wat er met Jezus gebeurde afgelopen week. Geboren als klein kind groeide hij op en werd steeds meer een boom waar iedereen in kon schuilen. Maar hij werd gedood en er leek een einde gekomen te zijn aan het leven. Maar het werd Pasen en Jezus bleek weer te leven. Opnieuw leeft hij en deelt het leven uit aan ons. En hij blijft wereldwijd maar groeien.
Het nieuwe begin elk voorjaar is een teken van Gods liefde. Zo begint Hij opnieuw. Ik kan niet wachten tot mijn kastanje uitschiet.

De eenzaamheid komt alleen te staan

Als ik uit mijn huis naar buiten kijk,  wordt mijn oog vaak getrokken naar het haantje bovenop de toren van de Dorpskerk. Hij glimt zo mooi. Ik vraag me af hoe hij zo blinkend blijft. Je kunt er niet zo makkelijk bij om hem op te poetsen.

Die schitterende haan verwijst naar Petrus die Jezus in de steek laat als het er echt op aan komt. Jezus wordt gearresteerd. Hij kan wel wat vrienden gebruiken die hem bijstaan. Maar eerst vallen al zijn leerlingen in slaap, vervolgens vluchten ze alle kanten op als de politie Jezus oppakt. Petrus, als vriend met de grootste mond, houdt het iets langer vol. Hij volgt het arrestatieteam en dringt binnen op het politiebureau. Maar als hij ontdekt wordt als volgeling van Jezus, geeft hij het op. Hij zegt dat hij Jezus niet kent, zoals voorspelt was. ‘ Als de haan kraait, zal jij gezegd hebben dat je mij niet kent’, had Jezus gezegd. Het beest met net zo’n grote mond als Petrus staat model voor de eenzame strijd die Jezus voert.

Jezus sterft alleen, verlaten door zijn vrienden en omringt door zijn vijanden. Een eenzame dood. Maar het wonder is, dat met het sterven van Jezus, ook de eenzaamheid alleen komt te staan. Want als Jezus als zoon van God sterft, dan verdwijnt de eenzaamheid mee in het graf. Vanaf dan blijft God altijd bij mij. Zo is de haan symbool voor Gods aanwezigheid, zelfs als ik eenzaam ben.

Ik ben geen printer

Niks is zo irritant als een apparaat dat kapot gaat. Ik had dat vorige week met mijn printer. Hij had al een beetje kuren, maar zuinig als ik ben lukte het altijd prima om er gedrukt papier uit te krijgen. Tot vorige week. Net toen ik het druk had bedacht de printer dat hij genoeg werk had gedaan de afgelopen jaren en dat het tijd was om te stoppen. Wat ik ook probeerde, er kwamen alleen nog lege, witte bladzijden uitgerold. Heel lastig, want ik was net druk bezig en er moest die dag nog geprint worden.

Ik naar de winkel. Lastig kiezen uit al die verschillende apparaten. Van mij hoeft hij maar een ding te kunnen: witte papiertjes vol zetten met lettertjes en een enkele keer met een plaatje. Dus de keuze was snel gemaakt: De op een na goedkoopste. Want de goedkoopste is meestal zo’n prut ding, dan kan je snel weer terug naar de winkel. Wat gaat dat installeren snel. Inclusief kopen, was ik binnen een half uurtje klaar.
Geloven betekent voor mij dat wij mensen niet zo makkelijk zijn te vervangen als printers. Voor God zijn we veel belangrijker dan zo’n dom apparaat. Ook als terreurgroepen, dictators of criminelen doen alsof mensen zonder waarde zijn, bij God werkt dat heel anders. Hoe ik dat weet? Het is bijna Pasen. Dat is het feest dat zwart op wit gedrukt wordt hoeveel God om mensen geeft. Ik ben geen printer.

God lijkt op het waterschap

Deze week zijn er verkiezingen voor het waterschap. Volgens mij is  het de eerste keer dat ik meestem. Best belangrijk, met al dat water in Nederland. Lijkt me trouwens een ondankbare taak. Niemand weet wat ze precies doen. Mensen merken pas op hoeveel zorg en aandacht er nodig is met al dat water als het een keer niet goed gaat. Dan gaan ze piepen, zeuren en klagen. ‘ Als er dan een waterschap bestaat, laten ze dan hun werk doen.’

Als het heel hard regent, dan kolkt het water voor mijn deur een putje in. Het verdwijnt in het riool. Daar wordt goed voor gezorgd. Ik ben blij met al die aandacht om wat overtollig is af te voeren en te laten verdwijnen. Het werk van het waterschap is belangrijk, anders is er geen normaal leven mogelijk.

Dat waterschap en het riool lijken wel een beetje op God. Veel mensen staan amper stil bij wat God doet. Maar als het mis gaat in het leven, dan gaan veel mensen wel klagen: ‘Als er dan een God bestaat, laat Hij dan iets doen.’ En wat God doet lijkt ook wel op het waterschap: wat overbodig is afvoeren. Wat het leven kan verwoesten overwinnen. Het kruis van Jezus is het riool van deze wereld. Maar ja, je moet wel zien hoe God werkt. 

De rommel in mijn leven

Voor mijn huis staan vijf grote plantenbakken. De gemeente Nissewaard zorgt ervoor en ik moet zeggen: dat doen ze tegenwoordig best aardig. In het zomerseizoen komen ze elke week  watergeven en zo’n twee keer per jaar loopt er iemand langs die wat onkruid uittrekt en snoeit. Vorige week werd de aarde weer ontdaan van wat er niet hoort te staan. Nu is de aarde weer zwart, naast de plantjes waar de bak voor bedoelt is. Eerder gingen de plantjes elk jaar dood, omdat ze geen water kregen. Door het onderhoud, het schoonmaken en het water geven blijven de planten nu in leven. (Het zou niet erg zijn als er wat minder groen en wat mooiere bloemen in kwamen.)
Zo’n bak lijkt wel op ons leven. Het heeft onderhoud nodig. De rommel moet opgeruimd worden, er moet genoeg energie zijn om te kunnen leven en wat niet bij mijn leven hoort, kan beter weggesnoeid worden. Het probleem is dat we dat zelf vaak zo slecht kunnen. Ergens mee stoppen gaat nog best aardig (al vinden rokers dat vaak erg moeilijk). Maar de negatieve gevolgen wegsnoeien, dat gaat mijn macht vaak te boven. Ik kan net zo weinig als de potten voor mijn huis. Wie is mijn plantsoenendienst?
Gelukkig is het bijna Pasen. Dat is het feest dat God via Jezus aan groot onderhoud doet. Voor mij een reden om te geloven.

Wanneer eten we de broccoli?

Het moestuinproject van de Zaanse grootgrutter wordt door een van mijn kinderen enthousiast uitgevoerd. Elke dag gaat hij weer kijken bij de potjes die voor het raam staan: ‘Er is er weer een uitgekomen, papa.’ Natuurlijk kom ik kijken. Inderdaad, nu heeft ook de bieslook zijn eerst prille groen boven de aarde. Driftig maakt hij plannen hoe het verder gaat met al zijn groentes. Natuurlijk die vraag: ‘Wanneer gaan we de broccoli eten?’ Wat een kracht zit er toch in die natuur, dat zo iets moois uit zaad, vocht en aarde kan ontstaan.

Het doet me verlangen naar de eerste lentedag. Van mij mag hij morgen komen of anders gisteren geweest zijn. Die dag dat je voelt dat het weer zomer gaat worden. Dat de zon weer kracht krijgt en dat de bomen weer in het blad gaan schieten. Zo’n dag dat je vrolijk bent en het liefst op een terras zou gaan zitten. Martin Bril noemde dat rokjes dag.

Voor mij is dat gevoel en die kracht in de natuur een aanwijzing voor het bestaan van God. Want zo’n uitbundige wil om te leven moet toch ergens vandaan komen? Iemand moet dat toch aan de natuur hebben meegegeven? Dat nieuwe leven in de bieslook en in de hyacint die naar boven komt, dat laat zien dat God elke keer weer opnieuw begint. Het lenteproject wordt elk jaar weer enthousiast door God uitgevoerd.