donderdag 19 februari 2015

Ook ik kijk via een bril

Als ik je zie, dan heb ik al een mening over je. Niet dat ik gelijk vertel wat ik denk en meestal weet ik ook niet door welke bril ik kijk. Dan gaat het gewoon automatisch. Zo werkt het bij mij en bij alle mensen. Ik las laatst zelfs dat we de meeste beslissingen en meningen in een fractie van een seconde in ons onderbewuste nemen. Mensen die zeggen dat ze in staat zijn om mensen altijd volledig open te benaderen liegen of houden zichzelf voor de gek. We vinden altijd wel wat.

Best irritant, al die oordelen die je tegenkomt. Ook al slaan ze nergens op, toch raken ze je. Als iedereen hetzelfde vindt over je, dan zal het toch wel waar zijn. Zo werkt het in ons hoofd. We worden geraakt door al de oordelen van anderen, omdat we er zelf ook in gaan geloven. Zo gaat het op de basisschool als kinderen gepest worden (een kind dat vaak genoeg piskind wordt genoemd, denkt dat ook van zichzelf), maar bij de grote kinderen in de volwassenwereld werkt het net zo (als je maar vaak genoeg wordt buitengesloten, ga je vanzelf denken dat je er niet bijhoort).
Geloven betekent dat geen enkele mening over mij  nog interessant is. Ook niet wat ik vind over anderen trouwens. Er is nog maar een zienswijze die mij boeit en dat is die van God. Die vindt het ok√© als ik met hem omga. Ik mag zelfs tegen hem zeuren, piepen en klagen. Dus al die meningen in het (onder)bewuste kunnen de boom in.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten