Ik heb het niet zo druk

Als mij wordt gevraagd of ik het druk heb, dan zeg ik meestal: Nee hoor, ik heb het niet zo druk. De meeste mensen reageren dan verbaasd? ‘ Niet druk? O.’ Dan vertel ik dat het best mee valt. Ik lig vaak op de bank met een boekje of hang wat rond. Waarom zou ik het druk hebben? Soms kijken mensen vervolgens alsof ik een loser ben: je moet het druk hebben, anders tel je niet mee. Je moet tijd tekort hebben, anders sta je kennelijk aan de rand van het leven.

Volgens mij is hard werken de manier waarop mensen tegenwoordig laten zien dat ze mee tellen. Wie niet bezig is, is niet belangrijk. ‘Ik werk hard, dus ik besta’, is de slogan voor onze tijd. Eigenlijk best zielig voor al die mensen. Ze zwoegen en ze zweten. Ze hebben het gevoel dat ze moeten, maar ze doen het vooral zichzelf aan. En ook pensionada’s lijden eraan. Zelden iemand die met pensioen is horen zeggen dat hij of zij heerlijk rustig aan deed en eigenlijk niets te doen had. En jonge kinderen moeten ook veel doen, anders ontwikkelen ze zich niet goed. Toch?
Waarom zou je het eigenlijk doen, dat harde werken? Het voegt niets toe. De bijbel zegt het zo: Alleen de zegen van de HEER maakt rijk, zwoegen voegt daar niets aan toe (Spreuken 10,22). Ik heb het niet zo druk. Waarom zou ik?

Ik doe het ook, helaas

Ik dacht altijd dat vrouwen het meer deden dan mannen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik las tenminste een onderzoek waaruit zou blijken dat ook mannen er een handje van hebben. Nou weet je het natuurlijk nooit met zogenaamd wetenschappelijk onderzoek. Dat kan nogal gemanipuleerd zijn. Je krijgt er toch uit wat je wilt horen. Maar goed, ik doe het dus ook. Dat is wel zeker. Want misschien doe ik het wel minder dan vrouwen omdat ik een man ben, maar ik doe het wel. Het geeft een goed gevoel. Je maakt jezelf  beter. Ik word er trots van. Dan denk ik: Ik doe het tenminste anders. Het geeft ook verbondenheid met de mensen. Je voelt je op dat moment samen.

Laatst nog. Ik had zo iets raars gehoord. Dat moest ik vertellen aan iemand. Het was eigenlijk geheim, maar ja. Ik kon het niet voor me houden. Dus ik vertelde het door. Het was zo’n mooi verhaal. Zo ging het rond. Iedereen schudde het hoofd. Ik voelde me goed, nee beter! Tot ik in de bijbel las:  Bij een roddelaar is een geheim niet veilig, wie betrouwbaar is, hult zich in zwijgen (Spreuken 11:13). Dat was schrikken. Ik maak mezelf niet beter, maar onbetrouwbaar. Nee, het maakte me ook niet zo trots. Help, ik roddel. Misschien klopt dat onderzoek wel.

Ik kocht een nieuwe auto. Nou ja. Ik?

Ik ben te goed van vertrouwen. Alles wat je zegt, geloof ik. Onderhandelen kan ik daarom ook niet. Laatst kocht ik een andere auto. Nou ja, ik kocht hem niet eigenlijk niet zelf. Ik zat erbij en mijn vrouw kletste de verkoper onder de tafel. Het mooiste moment was toen de verkoper zei: ‘ ach, wat scheelt het? Die paar tientjes.’ Ik dacht: hij heeft gelijk. We kopen dat ding en het is prima. Maar zij ging er gelijk overheen: ‘ Precies, wat scheelt het nou, die paar tientjes? Doe niet zo moeilijk en zak nog wat.’ Na afloop legde ze me uit hoe het zit: ‘Je moet niet alles geloven wat zo’n man zegt. Die klets maar wat.'  Die avond zijn we uit eten gegaan van het door haar eraf gekletste geld. Het scheelde bij elkaar aanzienlijk in de koopsom.
Het gebeurt natuurlijk vaker dat er dingen worden gezegd die niet waar zijn. Maar altijd trap ik erin. Kijk me aan met je blauwe ogen en ik geloof wat je zegt. De bijbel is veel realistischer dan ik ben. Die houdt rekening met de mogelijkheid dat mensen de boel belazeren waar je bij staat. Veelvuldig wordt er gelogen in de bijbel. De zonen van Jacob bedriegen hun vader als ze zeggen dat ze denken dat hun broer Jozef door een wild dier opgegeten is. Terwijl ze heel goed weten wat er met hem gebeurd is. Ze hebben hem zelf verkocht. De bijbel is rauwer dan ik. Ik leer hoe mensen zijn. Het bijbelboek Spreuken zegt het zo: Een kwaadaardig mens, een onbetrouwbaar iemand, strooit voortdurend leugens rond. Dat ga ik de volgende keer lezen voor ik een auto ga kopen.

Toetjes zijn lekker, leerde ik van mijn vader

Ik houd erg van uitgebreide toetjes. Allerlei lekkere dingen bij elkaar en genieten maar. Dat heb ik niet van mijzelf. Mijn vader deed dat ook altijd. Als hij na het eten een toetje ging eten, dan kwamen er allerlei ingredienten op tafel die hij dan mixte tot een totaal. Ik vind het leuk om te zien dat ik dat van hem heb overgenomen. Nog leuker vind ik het om te zien dat mijn eigen zonen het ook overnemen. Op zondag vragen ze vaak: we eten toch wel een uitgebreid toetje? Er zijn meer dingen die ik van hem heb geleerd. Zo kijk ik op elke verjaardag van een van mijn kinderen het fotoboek van dat kind. Dat deed mijn vader ook. Mooi om te zien hoeveel ik heb overgenomen van mijn vader.
Dit zijn nog maar kleine voorbeelden van wat ik van mijn vader heb overgenomen. Er is nog veel meer te noemen. Zo zei mijn vader vaak dat het hem niets uitmaakte wat we later gingen doen, want hij bleef toch wel van ons houden. Zo leerde ik hoe belangrijk het is dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt. Er zijn er meer lessen van mijn vader. Het bijbelboek Spreuken heeft het daar ook over:  ‘Zonen, luister naar de lessen van je vader, wees vol aandacht en kom tot begrip.’ (spreuken 4,1). De belangrijkste les van mijn vader was om te geloven in God. Dat heb ik goed begrepen. Ik hoop en bid dat mijn  kinderen het ook gaan snappen.

Leren lezen is een fantastische ervaring

Leren lezen is een fantastische ervaring. Het zijn allemaal kriebeltjes op een bladzijde. Je snapt er niets van. Dan herken je een paar letters. Vaak de letters van je eigen naam. Die ga je overschrijven. Vaak eerst in spiegelbeeld. (wat vooral met de letters p, d en b ingewikkeld is). En dan plotseling kan je lezen. Je leest een woordje en je snapt wat je leest. Je leest een paar woorden achter elkaar en de woorden worden plotseling zinnen. Het eerste boek dat je doorleest is een geweldige ervaring. Je wordt in een andere wereld getrokken. Je reist door de wereld en je verplaatst je toch niet. Leren lezen is een fantastische ervaring.

Iets leren begint vaak met de ervaring dat je het niet snapt. Je wilt iets weten, maar je overziet het niet of je kan het niet. Vervolgens leer je langzaam hoe het zit. Maar je moet er wel naar zoeken. Als je nooit die eerste letter was gaan leren, had je nooit kunnen lezen. Je moet op zoek gaan naar de wijsheid die je nog niet bezit. Dat is het begin van leren: Op zoek gaan naar wat je nog niet weet. De bijbel is een boek die dat prachtig in een zin samenvat in het boek
Spreuken: Het begin van wijsheid is dat je wijsheid zoekt (Spreuken 4,7). Leren wordt zo een fantastische ervaring.

Wil je meer weten over dat wijze boek, de bijbel? Doe dan een cursus. Je zult wijzer worden. Het is een fantastische ervaring. Meer weten? http://www.debrugspijkenisse.nl/main25/index.php/training-a-toerusting/alpha-cursus

Leve de basisschool

Ik heb respect voor meesters en juffen op een basisschool. Die moeten geduldig zijn. Niet alleen omdat de kinderen voortdurend alle regels overtreden. Dat valt best wel mee. Maar om elke keer weer iets uit te leggen. Dan denk je als juf of meester toch ook wel eens van binnen: ‘dat heb ik nou al zovaak uitgelegd. Dat moet je nu toch wel weten.’  Ik zou het niet kunnen. Elke keer het geduld opbrengen om op een iets andere manier het nog een keer voor te doen. Ik vind het al lastig genoeg om mijn kinderen soms iets voor de tweede keer uit te leggen.

Maar als ik dan iets uitleg aan mijn kinderen, dan zie ik iets wat op de basisschool vaak moet gebeuren. Dat je ziet dat een kind het snapt. Ik werkte een paar jaar op een middelbare school en daar zag je dat soms ook. Maar de tieners die daar rondlopen weten dat vaak beter te verbergen. Het is niet stoer om iets te snappen. Het mooiste is het te zien aan de ogen. Die lichten op. Plotseling lijkt de wereld weer iets overzichtelijker. Dat moet toch elke keer een prachtige ervaring zijn op de basisschool. ‘ Gelukkig is een mens die wijsheid heeft gevonden, een mens die inzicht wint.’ Zo zegt de bijbel het in Spreuken 3:13

Kinderen zetten mijn leven op de kop

Tot mijn 26^ste jaar had ik mijn leven redelijk in de hand. Ik was baas over mijn eigen leven. Ik paste redelijk goed op, deed geen gekke dingen. Daardoor kon ik het dagelijkse leven prima aan. Het leven was een kabbelend beekje. Alles ging zijn ik gangetje.

Toen ik 27 werd veranderde dat. Want ik werd vader. Sinds die tijd vind ik het leven veel spannender en gevaarlijker. Want ik kan wel voorzichtig zijn. Maar mijn kinderen rennen zo de straat op en komen onder de auto. Ze kunnen ziek worden. Het leven is nu veel meer te vergelijken met een woeste stroom. Ik wordt zomaar meegesleurd met het water. Straks gaat de telefoon en dan… Nu ben ik voor altijd kwetsbaar. Dat zie je ook bij bedreigingen. Zolang ze tegen jezelf zijn, is er mee te dealen. Maar als ze je kinderen bedreigen? Dat is een net waarin je plotseling gevangen wordt. Zoals een vlinder plotseling gevangen zit in een net en niet meer vrij is. Zo voel ik me soms als vader van kinderen.

Wie beschermt ons en onze kinderen? Wie zorgt dat ik niet word meegesleurd in de stroom? Waar zijn mijn kinderen veilig, zodat ik rustig kan zijn?

Alleen God. Hij die de hemel en de aarde maakte, beschermt me.

Psalm 124