Collecteren in een villawijk

Iedereen die ooit met een collectebus langs deuren ging, weet het. Hoe groter het huis, hoe minder kans dat mensen gul geven. Het irritantste vind ik vooral de blik erbij, die uitstraalt: hoe durf je me eigenlijk te storen? Alsof ze het liefste zouden zeggen: wie ben jij eigenlijk, klein rotvliegje? Van veel geld word je kennelijk arrogant.
Dat zie ik ook terug in het verkeer. Hoe groter de auto, hoe vaker geprobeerd wordt om voor te piepen als ik met mijn Renault Cliootje aan kom rijden. Kennelijk gaat het in je genen zitten dat je eigenlijk meer bent als je wat meer geld hebt. Als je alles kan kopen met geld, dan maakt dat kennelijk hoogmoedig.
Zoals altijd heeft de bijbel weer een wijze les in petto. Dit schrijft Paulus aan zijn jonge helper Timotheus: ‘ Draag de rijken van deze wereld op niet hoogmoedig te zijn en hun hoop niet in zoiets onzekers te stellen als rijkdom, maar op God, die ons rijkelijk van alles voorziet om ervan te genieten.’ Ik vind het een realistisch beeld van veel bezit hebben. Je moet er vooral van genieten. Dat doe je door niet te hopen op wat je hebt aan bezit, maar door te vertrouwen op wat je bent: Gods eigen kind. Ach, een rijke die dat beseft doet zelfs wat in een collectebus.

O ja, vergeleken met de hele wereld zijn we allemaal rijk.

Ruzie met een bejaarde

Ga niet tekeer tegen een oude man. Die tip staat echt in de bijbel. Ik moest even goed kijken of het er echt stond. Maar het staat in de brief die Paulus schreef aan zijn jonge medewerker Timotheus. Ik zag het voor me: van die mopperige hangouderen op bankjes. Niks klopt, alles is fout. Het chagrijn druipt ervan af. Op een gegeven moment ben je zo klaar met hun mening waar weinig hoop uit spreekt dat je ruzie met ze gaat maken. Paulus zegt: doe het niet. Doe alsof het je vader is. Daar heb je toch ook respect voor. 

Ik zag een andere scene voor me: ik loop door het centrum van Spijkenisse en moet weer eens opzij springen voor een oudere met scooter zonder snelheidsbeperking. Dan moet je echt snel kunnen wegduiken, anders gaan je schenen eraan en andere ledematen soms ook. Dan kan ik me voorstellen dat je iets wilt roepen naar die niet oplettende, onvoorzichtige oudere. Maar Paulus zegt dat het verstandig is om dat niet te doen. Geen ruzie met ouderen.

De reden die Paulus geeft vind ik mooi. Je moet alle mensen zien alsof ze familie van je zijn. Als je ziet wat je samenbindt, dan overstijgt dat het soms lastige humeur van oudere mensen. Zo ziet Paulus het vaak: Letten op wat samenbindt in plaats van wat verschil maakt. 

Als christen mag je toch niks

Een van de leukste dingen van het beroep van dominee is de verbazing op het gezicht van mensen als ze horen dat ik die baan heb. Meestal volgt er een uitroep in de categorie:  ‘ Dat had ik toch niet gedacht. Je bent best normaal.’ Ik weet natuurlijk niet of dat een compliment is. Het is in ieder geval grappig. Over het algemeen komt daarna meestal de vraag of ik heel streng ben, gevolgd door de opmerking dat je als christen toch niets mag. Dat is een hardnekkig misverstand. Het past helemaal niet bij hoe ik zelf dingen beleef. Ik ben juist bevrijd.

Paulus moest al vechten tegen deze verkeerde opvatting van geloven. Ook in zijn tijd waren er mensen die van alles en nog wat wilden verbieden. Met al die verboden werd geprobeerd om de mensen niet te laten genieten van het dagelijkse leven. Stel je voor, je zou het fijn hebben met lekker eten en relaties. Vooral zijn jonge medewerker Timotheus had er last van dat mensen hem het goede leven wilde afpakken. Daarom schrijft  Paulus: Alles wat God geschapen heeft is goed. Niets hoeft te worden verworpen als het onder dank wordt aangenomen. Dat is het geheim van het goede leven. Wie het leven krijgt als geschenk en er dankbaar voor is, die kan genieten van al het goede. Wie vrij is, kan opgaan in het leven als hij weet dat hij het als cadeautje krijgt.

De kerk is saai

 
De kerk is saai. Dat zeggen veel mensen. Het is er niet uitdagend en iemand die een verhaal staat te houden dat niet te volgen is; je valt er gewoon in slaap. En dat zingen, zo saai! Ik kan dan natuurlijk gaan vertellen dat het wel mee valt, dat de kerk leuk en fris is. Maar nog veel belangrijker is het dat het goed is dat de kerk saai is.
De kerk is een groep mensen die zo weinig mogelijk in het nieuws moet komen. Want dan gaat het altijd over een zwarte kant van de kerk. In de krant staan betekent dat het gaat over misbruik, financieel gedoe of rare standpunten. Dat hoort natuurlijk niet thuis in de kerk. De uitstraling van de kerk hoort saai te zijn. De leiders van de kerk, zoals te lezen is in 1 Timotheus 3, moeten vooral een goede reputatie hebben, mogen niet driftig zijn, moeten zelfbeheersing hebben. Anders gezegd, die moeten saai zijn.

Terwijl de kerk lekker saai is, kan ze vooral gaan doen waar ze goed in hoort te zijn: zorgen voor mensen die zoeken naar de zin van het leven, mensen helpen die bijstand nodig hebben. In die saaie kerk kan je terecht als je meer geluk en toekomst wilt vinden dan wat je zelf voor elkaar kan krijgen. De kerk is saai. Dat is maar goed ook.

Mopperen op de politiek

Mopperen op de politiek. Ik doe er graag aan mee. Elke keer moet ik weer meer betalen. Of ze bevriezen de kinderbijslag. Of de toeslagen voor kinderopvang gaan naar beneden. En dan heb ik het nog niet eens over de accijnzen op brandstof. Als ik sta te tanken, lijkt het of diezelfde slang uit mijn portemonnee direct in de schatkist van het rijk loopt. En de politie, die doet toch ook niks. Laten ze eens boeven gaan vangen in plaats van controleren of ik mijn auto wel goed heb geparkeerd. Of ze bekeuren je omdat je 5 kilometer te hard hebt gereden. O ja, ik moet natuurlijk ook werken tot mijn 70ste. Dat hebben ze ondertussen ook bedacht. En de premie voor de ziektekostenpremie blijft maar stijgen. Maar je krijgt er steeds minder voor. Mopperen op de politiek, ik doe graag mee.

Toch heeft het ook nadelen, dat gemopper. Je wordt er een verbitterd mens van. Voor je het weet kan je alleen nog maar chargrijnig lopen te doen. Niets deugt meer in deze wereld. Dat is verwend gedrag. Want er zijn weinig landen schoner en beter georganiseerd dan ons kikkerlandje. Ik woon er tenminste met plezier. Als ik bij een zebra sta, stopt 80 procent van de automobilisten. Dat vind ik een prima score. Als je alleen maar de negatieve dingen van ons land ziet, dan word je een politicus in de oppositie. Die kunnen alleen maar kritiek hebben. Zeker als ze helemaal links of rechts zitten in het politieke landschap. 

Paulus heeft een goede tip om niet te verzanden in voortdurend commentaar: bid voor alle koningen en gezagsdragers, opdat we rustig en ongestoord kunnen leven.

Weer naar school.

De scholen zijn weer begonnen. De vakanties zijn voorbij. Het is wel even slikken, vooral als precies op dat moment de zon gaat schijnen. Met frisse tegenzin moet je weer denken aan tijden en rekening houden met school, sport en ik weet niet wat. En op tijd bekers drinken klaarzetten. Alleen in de eerst nieuwsbrief van de basisschool van onze kinderen konden we al kiezen uit drie verscchillende activiteiten waarbij we konden helpen. Wat een leven vol drukte en opdrachten.

Die eerste dag, als ik de kinderen naar school heb gebracht overvalt het me. Het leven gaat maar door: vakantie, school, vakantie, school. Tussendoor even weekend. Wat maakt het leven de moeite waard? Paulus schrijft in de bijbel een brief aan zijn jonge medewerker. Die medewerker was moe van het voortdurend werken. Hij had te maken met mensen die maar door bleven gaan met praten en kletsen. Zo vermoeiend. Paulus omschrijft heel kort wat de opdracht is van Timotheus, zijn helper. ‘Het doel van je opdracht is de liefde die voortkomt ui een rein hart, een zuiver geweten en een oprecht geloof.’ En nog korter: ‘Het doel van je opdracht is de liefde.’ Bondiger opschrijven lukt niet. Nou ja, ‘alles is liefde’, is nog wat minder letters.

Daar gaat het dus om. Dat ik liefde verspreid. Dat ik iets van God laat zien aan de mensen om mij heen. Want God is liefde.   

Verbonden door een kind

Als je trouwt dan beloof je voor altijd bij elkaar te blijven. De belofte en de liefde verbinden je voor de toekomst. Als je daarna een kind krijgt, wordt die band tussen vrouw en man nog veel sterker. Een kind is de verbinding tussen man en vrouw. Het verandert ook de relatie. Eerst ben je alleen man en vrouw, maar daarna ook moeder en vader van het kind dat je hebt gekregen.
In de bijbel hoopt Lea dat haar man Jacob zich gaat verbinden aan haar. Ze hoopt op de liefde van de man van haar leven. Maar ze krijgt die liefde niet. Kind na kind is een wanhoopspoging om haar relatie met haar man te herstellen. Elke keer ervaart ze weer de teleurstelling dat het niet lukt. Haar derde kind noemt ze Levi: ‘nu zal mijn man zich aan mij hechten’, spreekt ze uit als wens bij zijn geboorte.
De bijbel is een reeel boek. Niet altijd gaat het zoals mensen wensen. Maar wat is het een diepe gedachte. Iemand die Levi heet en geboren wordt uit een man en een vrouw, zorgt ervoor dat die twee mensen nog definitiever verbonden zijn aan elkaar. Zo wordt Levi de zichtbare verbintenis tussen een man en vrouw die van elkaar houden.


Dit was de laatste keer over de naam Levi. De komende weken zijn er geen blogs door de vakantieperiode. In september komen er weer nieuwe blogs.